منتقد ادبی؛ سیاست‌گذار یا استراتژیست؟

سیاست‌گذاریِ ادبی تنها زمانی ضروری به‌نظر می‌رسد که ادبیات با خودش مساوی می‌شود و شکل میدانی به‌ظاهر مستقل را به خود می‌گیرد که هیچ در ورود و خروجی ندارد و صرفاً می‌توان آن را به‌عنوان یکی از اشکال متنوع سبک‌زنده‌گی با تمام مخلفات‌اش انتخاب کرد، درست مثل اپلیکیشن‌هایی که روی گوشی‌های تلفن‌همراه نصب می‌شوند.